blog-eikast-drast-banner.jpg

Πριν κάποιες ημέρες η Βάσια μας δεν ήρθε στο Καλλιτεχνείο. Ο λόγος ήταν πως θα πήγαινε στην Αθήνα. Ζήτησε μάλιστα να μην της βάλω απουσία γιατί θα πήγαινε κάπου και θα μου ετοίμαζε μια έκπληξη. Την επόμενη εβδομάδα ήρθε στο Καλλιτεχνείο και είχε ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά.
-Κυρία , πήγα στην Αθήνα και δεν μπορείς να φανταστείς τι έκανα!
-Tι έκανες; ρωτήσαμε όλοι.
-Επισκέφτηκα το Μουσείο Γουλανδρή. Και είχε μέσα τόσα πολλά έργα ζωγράφων που δε φαντάζεσαι. Ήταν αληθινά. Πραγματικά έργα τους.
-Τα είδες όλα; την ρωτήσαμε..
Και η Βάσια άρχισε να μας αφηγείται την επίσκεψη της στο Μουσείο...Kατ' αρχήν μας μίλησε για τον κύριο και την κυρία Γουλανδρή και την αγάπη τους για την τέχνη. Μας ανέφερε πως είδε έργα όλων  των  ζωγράφων  που είχαμε γνωρίσει.
Εντυπωσιάστηκε από το γλυπτό  του Degas, τη μικρή χορεύτρια. Αναγνώρισε τις ελιές του Van Gogh, ξεχώρισε τα έργα του Picasso, θυμήθηκε τον Giorgio De Chirico. Διέκρινε εύκολα την ακρίδα του Miro.  Η πρόκληση ήταν μεγάλη και η Βάσια μας πιο λαμπερή από ποτέ. Τότε σκεφτήκαμε να αξιοποιήσουμε την τεχνολογία. Με την βοήθεια του λάπτοπ κάναμε όλοι μαζί μία εικονική περιήγηση στο Μουσείο Γουλανδρή. Η ξεναγός μας ήταν η Βάσια. Ποιος άλλος θα μπορούσε να είναι άλλωστε.
Εγώ από την μεριά μου σαν μαμά κουκουβάγια καμάρωνα που η μαθήτριά μου που  ήξερε τόσα πολλά. Θυμόταν πράγματα που είχαμε πει για καλλιτέχνες και τεχνοτροπίες.Φαινόταν ακόμη πως έδωσε μεγάλη προσοχή στην ξενάγηση.Συγκράτησε μεγάλο όγκο πληροφοριών.…όμως το σημαντικό δεν ήταν αυτό.  Ένα παιδί του δημοτικού θα μπορούσε και να μην θυμάται πολλά. Το σημαντικό είναι πως η Βάσια αγάπησε την τέχνη, ενδιαφέρθηκε να επισκεφτεί το Μουσείο ,αλλά και να παρακολουθήσει και την ξενάγηση εκεί.

Ίσως είναι ζωηρά ,φλύαρα ,ενοχλητικά μικρά η υπερκινητικά…Όμως είναι παιδιά και εμείς έχουμε υποχρέωση να τους δίνουμε ερεθίσματα ,να τους γνωρίζουμε κόσμους .Τα παιδιά είναι δεκτικά και διψούν για μάθηση.

Εμείς δεν είμαστε εδώ να διδάσκουμε τέχνη αλλά για να τους μάθουμε να αγαπούν την τέχνη.
Η ξενάγηση τελείωσε. Η Βάσια μας είχε μεταδώσει τον ενθουσιασμό και τις γνώσεις της. Αυτό ήταν δεύτερη επιτυχία.

Όλοι ομόφωνα ήθελαν να ζωγραφίσουν «τα δύο ριγέ» του Καντίνσκι.

Δεν το κρύβω πως προβληματίστηκα που απέρριψαν Μιρό και Ματίς. Γρήγορα όμως κατάλαβα πως τα δύο ριγέ κέρδισαν τις εντυπώσεις από την γόμα-σουβενίρ  που έφερε μαζί της η Βάσια.