drastiriotites-banner.jpg

Την προηγούμενη εβδομάδα ανακοίνωσα στα παιδιά πως θα έχουμε επισκέψεις. Θα μας επισκεφτεί το ΚΔΑΠ αμεΑ ΔΙΑΠΛΑΣΙΣ.
Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν και ανυπομονούσαν να γνωρίσουν τους καινούριους φίλους.
Μια συμπερίληψη ήταν κάτι  πρωτόγνωρο για εκείνα και ήθελε προσοχή. Πόσο μάλλον όταν υπήρχαν πολλές διαφορετικές και μικρές ηλικίες και από τις δύο πλευρές. Ρώτησα  πως φαντάζονται το γεγονός και απάντησαν με πολύ ζωγραφική.

Η μεγάλη  ημέρα ήρθε και η συνάντηση πραγματοποιήθηκε. Τα παιδιά της ΔΙΑΠΛΑΣΙΣ ήρθαν. Κατέβηκαν με προσοχή, και το ίδιο προσεχτικά περιηγήθηκαν στο χώρο. Είδαν τα εκθέματά μας, παρατήρησαν τα έργα μας, σχολίασαν οτιδήποτε τους άρεσε, έκαναν ερωτήσεις και μας εντυπωσίασαν που με την προσεκτικότητά τους.

Τους καλωσορίσαμε, συστηθήκαμε και καθήσαμε όλοι μαζί  γύρω από τον πάγκο εργασίας. 

Δεν οργανώσαμε κανένα βαρύγδουπο πρότζεκτ, δεν  ετοιμάσαμε καμία ιδιαίτερη δράση. Δώσαμε το λόγο στα παιδιά και τ’ αφήσαμε ελεύθερα  να εκφραστούν, να συνυπάρξουν και να δημιουργήσουν αυτό που εκείνα είχαν στη σκέψη τους.
Και ήθελαν να ζωγραφίσουν το Καλλιτεχνείο όπως υπάρχει στην φαντασία τους.  Ένα μεγάλο καράβι με χρωματιστά πανιά που τα ταξιδεύει σε κόσμους φανταστικούς και χρωματιστούς. Απλώσαμε τα χαρτιά μας, μοιραστήκαμε χρώματα και πινέλα και πιάσαμε δουλειά. Έτσι μαγικά και χωρίς πολλές συστάσεις έγιναν αμέσως ομάδα. Συνεργάστηκαν σε παρεάκια και ξεκίνησαν για το δικό τους ταξίδι στο μαγικό κόσμο της δημιουργίας.
Εμείς, εκπαιδευτές και συνοδοί, σαν ''τυχεροί''  παρατηρητές απολαμβάναμε τις στιγμές καθώς δεν χρειάστηκε καθόλου να παρέμβουμε .Τα παιδιά μας, όλα τα παιδιά και του ΚΔΑΠ και του Καλλιτεχνείου μας έδωσαν το δικό τους μάθημα, έστειλαν το δικό τους μήνυμα και ήταν ξεκάθαρο: Πως τόσο  άνετα και τόσο εύκολα  μπορούν να συνυπάρχουν, να συνδημιουργούν και να συναναστρέφονται. Τόσο απλά μπορούν να είναι ομάδα. Έτσι όμορφα μπορούν να δημιουργούν.

Δεν δυσκολεύτηκαν, δεν δυσαρεστήθηκαν, δεν δημιούργησαν προβλήματα. Το μόνο που άκουγες ήταν γέλια και φωνές.

Μία τόσο ξεχωριστή δράση έμοιαζε σαν μια καθημερινή ημέρα στο Καλλιτεχνείο. Γιατί η τέχνη είναι για να μας ενώνει , να μας εξυψώνει κα να μας μετατρέπει σε δημιουργούς, μικρούς θεούς που μπορούν και πράττουν ωραία και θαυμαστά.
Οι νέοι φίλοι μας έφυγαν χαρούμενοι . Το είδαμε στα πρόσωπά τους, το εισπράξαμε  όταν  είπαν πως θέλουν να ξανάρθουν. Τα  παιδιά που έμειναν δεν σταματούσαν να μου λένε πως πρέπει να τους ξανακαλέσουμε. Βέβαια κάποια έκαναν τις προσωπικές προσκλήσεις. Φυσικά τους χαρίσαμε μικρά καραβάκια για να κάνουν τα δικά τους ταξίδια σε κόσμους μαγικούς. Τους χαρίσαμε και το παραμύθι μας για να το διαβάζουν και να θυμούνται τις όμορφες στιγμές που περάσαμε μαζί. 

Ημέρα αγάπης, συμπόρευσης και ενσυναίσθησης  ήταν για μας η Πέμπτη.
Είμαστε διαφορετικοί, το δεχόμαστε και το απολαμβάνουμε.
Άλλωστε όπως συνηθίζουμε λέμε: «Ο καθένας από εμάς είναι μια διαφορετική και ξεχωριστή πινελιά κι όλοι μαζί συνθέτουμε ένα έργο τέχνης.»